Siedzę już w pociągu ale myślami jeszcze na poznańskich Naramowicach, gdzie przez ostatnie trzy dni nurzaliśmy się w dzikości. Bynajmniej nie tylko dosłownie. A raczej może przede wszystkim metaforycznie. Zaglądaliśmy przez ramię poezji, przedzieraliśmy się przez kłącza filozofii, meandry prozy i trzęsawiska reportażu. Słuchałyśmy, wąchałyśmy, dotykaliśmy. Zajadałyśmy stare odmiany jabłek z działki i winogrona pasące się wolno na przerośniętych tujach. Szukaliśmy odpowiedzi czym jest dziś dzikość i gdzie jej szukać. Ale nie było łatwo!
Publikując informacje o warsztatach zaryzykowaliśmy szersze dotarcie. Okazało się, że temat zarezonował głównie poza bańką! Na początku poczułem strach. Bo jak wprowadzić w zawiłości ekopoetyki i głębokiego myślenia o ekologii osoby, które nie miały z tym prawie żadnej styczności? Od jednej z uczestniczek usłyszałem na samym początku, że zasadniczo nie lubi tego wszystkiego eko. I że przejrzała mój profil i nie wie co z tego wyniknie bo chyba to nie jest jej bajka.


Kiedy się żegnaliśmy i robiliśmy tradycyjną rundkę „kto co zabiera ze sobą”, usłyszałem od niej takie słowa:
„Wyjeżdżam stąd rozczulona i poruszona. Nie sądziłam, że dzikość może polegać na zatrzymaniu się, ciszy i nasłuchiwaniu. I na tworzeniu przestrzeni, gdzie możemy być razem ale mieć indywidualne zdania, które w bezpiecznej przestrzeni dyskutujemy”. Widziałem jej wzruszenie.
Jeśli coś ma nas ocalić w tym coraz trudniejszym świecie, to wspólnota. I nie na żadnych fejsach czy whatsupach ale w byciu ze soba, patrzeniu sobie w oczy, słuchaniu i dyskutowaniu. Dziękuję za ten czas.




