Dużo ostatnio myślę o związkach między atakiem na wszystko to, co daje nam wytchnienie – przyrody, refleksji, zadumy, ciszy, ciemności, poezji, świadomego odłączenia się od świata wokoło – a rosnącą w siłę ideologią Ciemnego Oświecenia. W Europie wciąż wydaje się ona lekko egzotyczna ale nie wiem czy zdajecie sobie sprawę ale w Polsce mamy jej przedstawiciela na samym szczycie władzy… Podobnie jak w USA. Nie dziwi nienawiść snusa do wszelkich aktywności, które mogą nam podarować dobrostan – np przyrody, tolerancji, bezpieczeństwa w internecie itp. Bo to właśnie dobrostan jest najlepszym lekarstwem, ba! immunizacją na LĘK i DEZINFORMACJĘ. Ciągle przebodzcowanie płynącymi z ekranów informacjami, uzależniające gownoburze o nic, kult siły i efektywności, ciągłej konkurencji i nowości – obdziera nas z ochronnych warstw.
Recepta nie jest w żaden sposób spektakularna. Trzeba się mądrze wycofać choć na kilka chwil w ciągu dnia. Usiąść do medytacji, modlitwy, posłuchać ptaków albo wiatru bez wyciągania telefonu, przytulić drzewo, drugiego człowieka, psa – nie zdawkowo ale długo i mocno. Położyć się na trawie albo na łóżku, zamknąć oczy, wyłączyć dostęp do siebie nie sięgając kompulsywnie po urządzenie ekranowe rodem z 1984…
Bo mniej zmęczeni, mniej przebodźcowani, mniej zlęknieni ludzie, będą mniej podatni na sianie lęku i niepewności. I nie dziwi wtedy, że każde działanie, które ten dobrostan może przywracać jest dziś na celowniku tych, którym zależy na wysadzeniu fundamentów świata jaki znamy. W tym Przyrody, która jest jednym z tych azyli, które to wytchnienia może nam dawać.
To nie jest wpis o zbawianiu świata. Na to jestem alergiczny. To wpis o tym, co można zrobić w tym cholernym uwikłaniu i zaplątaniu w które daliśmy się wciągnąć. Ja także.
