Subtelność sensoryczna jesieni

Nic nie jest nachalne. Aby usłyszeć, poczuć, zobaczyć, trzeba też trochę wytężyć zmysły. Trochę bardziej samemu ucichnąć. Uruchomić inne rejestry patrzenia, kiedy feria żółci i czerwieni powoli zmienia się w odcienie brązu i szarości (szczególnie na niebie). Zapachy też wymagają więcej uważności. Wilgotna ziemia, grzybnia, butwiejące liście, mokry piach, wilgotne poranki, mgła, wiatr. Moja ulubiona paleta woni. I smaków. Wykręcający słodkie ostatnie winogrona, wypełniająca kubki smakowe po brzegi tarnina (choć szorstka), najbardziej gorzki smak świta dojrzałego chmielu.

Gwiżdżą gile.
Popiskuje mysikrólik i sosnówki.
Kląkają kruki.
Tylko dźwięku kropel deszczu tak bardzo brak.

Czytaj więcej